Saturday, April 29, 2017

ഫാമിലി ഗ്രീൻ കാർഡ്

ചാച്ചൻ ഒരുപാട് നേരം ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഒരുപാട് നേരം എന്ന് വെച്ചാൽ ഏകദേശം ഒരു ഒന്നര മണിക്കൂർ ആയി കാണും. 2 മിനിറ്റിൽ കൂടുതൽ ഫോണിൽ കടിച്ചു തൂങ്ങാത്ത ഒരു മനുഷ്യൻ ഇത്രേയേറെ ലാത്തി അടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാനും കുഞ്ഞുമോളും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു . പ്രായത്തിൽ ചെറുതാണെങ്കിലും വിളവു ഇച്ചിരി കൂടുതൽ ആണേ കുഞ്ഞുമോൾക്ക് . "ചാച്ചന്റെ പഴയ ഗേൾ ഫ്രണ്ട് ആയിരിക്കും' എന്ന് പറഞ്ഞു അവൾ അമ്മച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി . ഫോൺ സംഭാഷണം കഴിഞ്ഞു അമ്മച്ചിയോട്‌ ചാച്ചൻ ഒരുപാട് നേരം കുശുകുശുക്കുന്നത്‌ കണ്ടു . അമ്മച്ചി കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഒരുതരം സന്തോഷാശ്രു എന്ന് വേണേൽ പറയാം . "ഗ്രിഗറിയോടു നിങ്ങൾ ഒന്ന് സംസാരിക്കു" എന്ന് അവസാനം പറയുന്നത് കേട്ടു. ചാച്ചൻ ഇങ്ങോട്ടേക്കു ആണെന്ന് അറിഞ്ഞതും ഞാൻ ഒന്നും അറിയാത്തത് പോലെ ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ താഴേ ഉള്ള ടെക്സ്റ്റ്‌ബുക്കിലേക്ക് ഗഹനമായി ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. ചാച്ചന്റെ കാൽ പെരുമാറ്റം എന്നിലേക്ക്‌ അടുത്ത് അടുത്ത് വരുന്നത് എന്നിൽ എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ഒരു അനാവശ്യ ഭീതി ഉണർത്തി . 'എടാ മോനേ' എന്ന് കേട്ട പാതി കേൾകാത്ത പാതി ഞാൻ ഭയ ഭക്തിയോടെ എണിറ്റു നിന്നു . ചാച്ചന്റെ കൂടേ കുഞ്ഞുമോളും ഉണ്ട് . അമ്മച്ചി കർട്ടന്റെ പിറകേ നിന്ന് ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേരേയും വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് . ഇടയ്കെ ഇടയ്ക്കെ സാരി തുമ്പ് കൊണ്ട് കണ്ണീർ ഒപ്പുന്നും ഉണ്ട് . 'എന്താ ചാച്ച , എന്നാ പറ്റി ? അമ്മച്ചി എന്നാത്തിനാ കരയുന്നേ ?'. അമ്മച്ചിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ചാച്ചൻ പരിഹസിച്ചു 'നിന്റെ അമ്മച്ചിക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കരയാൻ ഉള്ള കഴിവ് കർത്താവ്‌ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്‌ '. ചാച്ചൻ തുടര്ന്നു 'എടാ മോനെ , നിന്റെ പഠിപ്പ് എങ്ങനെ പോകുന്നു?'. 'അതോക്കെ നന്നായി പോകുന്നു ചാച്ച, ഫൈനൽ ഇയർ ആയതു കൊണ്ട് ക്യാമ്പസ് പ്ളേസ്മെന്റിനു പ്രിപ്പേർ ചെയ്യണം . അതിന്റെ ഒക്കെ തിരക്കിൽ അങ്ങനെ പോകുന്നു. 'ഉം.. ഇനി അതിന്റെ ആവശ്യം ഇല്ലടാ മോനെ'. നമുക്ക് ടോണി അങ്കിളിന്റെ വകയിൽ അമേരിക്കയിൽ ഗ്രീൻ കാർഡ് ഒത്തു വന്നിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ പരീക്ഷ കഴിയുമ്പോളേക്കും അതിന്റെ ഫോര്മാലിറ്റിസ് തീരും. നമ്മൾ കുടുംബസമേതം അങ്ങോട്ട് മൈഗ്രേറ്റ് ചെയ്യാൻ പോകുവാ .' ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ചാച്ചൻ എന്റെ പുറകിൽ രണ്ടു തട്ടു തട്ടി വാതിലിനു അപ്പുറത്തേക്ക് പോയി . കോളേജിൽ നിന്നും ട്രിപ്പ് പോയപ്പോൾ കൊച്ചിയിലേക്കു പോയതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ യാത്ര. ഇതിപ്പോ അമേരിക്ക എന്നോക്കെ പറഞ്ഞാൽ , നമ്മുടെ വീടും , പള്ളിയും ഒക്കെ വിട്ടു എങ്ങനാ എന്ന് എനിക്ക് അറിയാൻ മേലാ .

അന്ന് രാത്രി ഉറക്കം വന്നതേ ഇല്ല , അമേരിക്ക പോകുന്നത് ഒന്ന് ഓർത്തു നോക്കിയാൽ നല്ലതു ആണ് . എത്ര കാലം എന്ന് വെച്ചാ ഞങ്ങടെ കുടുംബം അമ്മയുടെ ആങ്ങളമാരുടെ ആട്ടും തുപ്പും സഹിച്ചു കൊണ്ടു ഇവിടേ ജീവിക്കുന്നത് . പോരാത്തതിന് ടോണി അങ്കിളിനു പപ്പാ എന്ന് വെച്ചാൽ ജീവനാ. ഞങ്ങടെ വീടിനു വേണ്ടി എടുത്ത കടം അടയ്ക്കാൻ ചാച്ചനെ സഹായിച്ചത് ഒന്നും മരിച്ചാലും മറക്കാൻ ഒക്കത്തില്ല . അങ്കിളിനു ഫിലാഡൽഫിയയിൽ സ്വന്തമായി ചെറിയ ബിസിനസ് ഒക്കെ ഉണ്ടെന്നാണ് മമ്മി പറഞ്ഞു അറിഞ്ഞത് . കൂട്ടുകാരേയും നാട്ടുകാരെയും മിസ് ചെയ്യും എന്നുറപ്പാ , പക്ഷേ ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളേ ഒരു ജോലിക്കു വേണ്ടി എങ്കിലും എല്ലാവരെയും പിരിയേണ്ടി വരും . അത് ഇച്ചിരി നേരത്തെ ആയി എന്ന് ആശ്വസിക്കാൻ ഞാൻ പഠിക്കണം . ചാച്ചനും കുഞ്ഞുമോളും അമ്മയും ഹാപ്പി ആണെങ്കിൽ പിന്നേ എനിക്ക് എന്താ പ്രശ്നം ? എല്ലാം കർത്താവ് കാത്തു കൊള്ളും . കുരിശും വരച്ചു ഗ്രിഗറി അന്ന് ബുദ്ധിമുട്ടി കിടന്നു ഉറങ്ങി മനസ്സിൽ പൊട്ടിമുളച്ച അമേരിക്കൻ സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടു.

Friday, January 20, 2017

ഒളിച്ചോട്ടം

ചുവന്ന സാരി വലിച്ചു കേറ്റി ബസ് സ്റ്റോപ്പിന് അരികിൽ ആകാംഷയോടെ ഉഷ നിൽക്കുകയാണ് . തോളിലെ സഞ്ചിയിൽ കുറച്ചു വസ്ത്രങ്ങളും മനസ്സിലെ സഞ്ചിയിൽ ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങളും. രാഘവൻ പറഞ്ഞ സമയം ഏകദേശം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു , ചെറിയൊരു പരിഭ്രാന്തി ഉണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ തന്റേടത്തോടെ ഉഷ അവിടെ കടിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നു. വരുന്നവരും പോകുന്നവരും തുറിച്ചു നോക്കുന്നവരും കണ്ടു കണ്ടു കാണാതെ പോകുന്നവരെയും ഒന്നും അവൾ വക വയ്ക്കുന്നില്ല. വഴി അവസാനിക്കുന്ന വളവിലെ ലാംപ് പോസ്റ്റിൽ ലൈറ്റ് മിന്നി മിന്നി പ്രകാശിച്ചു . കുറച്ചകലെ നിന്നും ഒരാൾ രൂപം പ്രത്യക്ഷപെട്ടു . ആ രൂപം തെല്ലു വേഗത്തിൽ തന്റെ നേർക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു അവൾ പരിഭ്രമിച്ചു . എന്തായാലും രാഘവൻ ചേട്ടന് ഇത്രേയും പൊക്കം ഇല്ല . ആരായാലും അത് തന്റെ നേർക്കാണ് എന്ന് അവളുടേ മനസ്സ് പറഞ്ഞു . ഇനി രാഘവൻ ചേട്ടന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചു കാണുമോ ? മനസ്സിലെ ആഴക്കടലിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന പേടിസ്വപ്നങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി മുഖം കാണിക്കുന്നതായി അവൾക്കു തോന്നി . പേടി കൊണ്ടാണോ അതോ എന്തെങ്കിലും മറന്നിട്ടാണോ എന്ന് നിശ്ചയം ഇല്ലാതെ അവൾ തോളിലെ സഞ്ചിയിൽ എന്തോ പരതുന്നതായി അഭിനയിച്ചു . ആൾരൂപത്തിന്റെ കാലൊച്ച അടുക്കും തോറും അവളുടെ പരതലിന്റെ വേഗത കൂടി കൂടി വന്നു .

"പൊന്നി ഇത് എന്ത് ഭാവിച്ചാ ?"
ഒരു ഉശിരൻ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ നടുങ്ങി വിറച്ചു പോയി എങ്കിലും നല്ല പരിചയം ഉള്ള ശബ്ദം ആണെന്ന് അവൾക്കു തോന്നി . ഒരല്പം ഭയവും പ്രതീക്ഷയും ഇടകലർത്തി അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി . വിയർത്തു കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന പപ്പുമാമയെ ആണ് അവൾ കണ്ടത് . കാലിൽ ചെരുപ്പ് ഇടാൻ പോലും കൂട്ടാക്കാതെ ഓടി കിതച്ചു എത്തിയതാണ് പാവം .
"മാമേ !! ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് രാഘവൻ ചേട്ടൻ ഇല്ലാതെ പറ്റില്ല. ഞങ്ങൾ മദിരാശിയിലേക്കു പോകുവാ . അവിടേ രാഘവൻ ചേട്ടന് ഒരു ജോലി തയ്യാറിയിട്ടുണ്ട് . മാമ അനുഗ്രഹിക്കണം. "
"ഓപ്പോൾ അവിടെ തല തല്ലി കരയുകയാണ് , നമുക്ക് എല്ലാം ശരി ആക്കാം. മാമ അല്ലേ പറയണത് ? പൊന്നി മോൾ ഇപ്പോൾ മാമയുടെ കൂടേ വാ . രാഘവനോട് ഞാൻ സംസാരിക്കാം."
"ഇല്ല മാമേ , നിക്കു പോണം . നിങ്ങളോടൊന്നും സ്നേഹം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല . അങ്ങനെ കരുതുകയും വേണ്ടാ . രാഘവൻ ചേട്ടന് ഞാൻ എന്ന് വെച്ചാ ജീവനാ"
പപ്പു മാമ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല , റോഡിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ തൂണിൽ ചാരി നിന്നു.
"ആ കൊശവൻ എപ്പോൾ വരാം എന്നാണ് പറഞ്ഞത് ?"
ചിരി അടക്കി കൊണ്ട് ഉഷ പറഞ്ഞു "5  മണിക്ക് എത്താമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ഇപ്പോൾ സമയം എത്രയായി കാണും മാമേ ?"
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് പപ്പുമാമ പറഞ്ഞു "ഇപ്പോൾ ഏകദേശം ആറരയായിക്കാണും"
അത് കേട്ടതും അവളുടെ കാലിനു അടിയിലെ ഭൂമി വഴുതി പോകുന്നത് പോലെ അവൾക്കു തോന്നി. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു "മാമേ ! എനിക്ക് പേടി ആവുന്നു"
"ഛെ !! മാമടെ പൊന്നിയാര്ച്ച എന്തിനാ പേടിക്കണേ ? പപ്പുമാമയില്ലേ ഇവിടേ . അവിടെ വീട്ടിൽ ഓപ്പോളും , ഓപ്പയും , കണ്ണനും , അപ്പുവും ,  അമ്മുവും എല്ലാവരും പൊന്നുകുട്ടിയുടെ കൂടെ ഇല്ലേ ? "
ഇതും പറഞ്ഞു പപ്പുമാമ റോഡിൽ ഇറങ്ങി ഇടവും വലവും നോക്കി അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു .
"പൊന്നി കുട്ടി നമുക്ക് ഇപ്പോൾ വീട്ടിലേക്കു പോകാം . ആ കൊശവനെ ഞാൻ പോയി അന്വേഷിക്കാം . അല്ലാതേ ഇവിടേ അന്തിയോളം നിൽക്കുന്നതിൽ അർഥം ഇല്ലല്ലോ ."
പപ്പുമാമ പറയുന്നത് ശരി ആണെന്ന് അവൾക്കും തോന്നി . പക്ഷേ ഇനി ഇപ്പോൾ വീട്ടിലോട്ടു എങ്ങനെയാ എന്ന് വെച്ചാ ?
ഇങ്ങനെ ഓരോ ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ ഓടി തുടങ്ങിയതും പപ്പുമാമ പറഞ്ഞു "വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറയും എന്ന് നിരീച്ചിട്ടാണെങ്കിൽ ആ പേടി വേണ്ട . ആരും ഒരക്ഷരം മിണ്ടൂല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം ."
ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തിനു ഒടുവിൽ അവൾ തല കുലുക്കി സമ്മതിച്ചു .

പപ്പുമാമയുടെ പുറകേ ഒരു പൂച്ചകുട്ടിയെ പോലെ അവൾ പിന്തുടർന്നു . പടിപ്പുര വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഉമ്മറ കോലായിൽ എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു . അവരിൽ നിന്നും മറയാൻ അവൾ പപ്പുമാമയുടെ പിറകേ ഒളിച്ചു .
കോലായിപ്പടി കേറി തുടങ്ങിയതും പപ്പു മാമ എല്ലാവരോടുമായി ഉത്തരവിട്ടു  "ആരും ഒന്നും ചോദിക്കേണ്ട . പൊന്നി അകത്തേക്ക് പോ . എന്താണെങ്കിലും നമുക്ക് നാളേ സംസാരിക്കാം. "
കണ്ണുനീർ ഒപ്പിക്കൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു "പൊന്നി, നീ അകത്തു പോയി ഒന്ന് കുളിക്കു. ആ ക്ഷീണം ഒക്കെ മാറട്ടെ . അമ്മ കഞ്ഞി എടുത്തു വെയ്ക്കാം"
തല കുനിച്ചു ഉഷ വേഗത്തിൽ വീടിനു അകത്തേക്കു പോയി.
ഉഷ അകത്തേക്ക് പോയി എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി കോച്ചുമാമ ഗോവിന്ദൻ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു "കാര്യങ്ങൾ കൈ വിട്ടു പോയി ഓപ്പോളേ, തറവാട്ടിൽ വേറെയും പെൺകുട്ടികൾ ഉള്ള കാര്യം ഓപ്പോളും ഓപ്പയും മറക്കണ്ട. കുതിരവട്ടമോ ഊളംപാറയോ എവിടെയാ എന്ന് വെച്ചാൽ അവിടേ. പൊന്നിയെ ഞാൻ കൊണ്ടു പോകാം . ഇതിപ്പോൾ ഈ ആഴ്ചയിൽ മൂന്നാമത്തെ തവണയാണ് ഇങ്ങനേ. നാട്ടുകാർ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചും പറഞ്ഞു തുടങ്ങും മുൻപേ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം"
സാരീ തുമ്പിൽ കണ്ണീർ ഒപ്പി കൊണ്ട് ഓപ്പോൾ പറഞ്ഞു
"പപ്പാ, നീയും ഗോവിന്ദനും എന്താന്നു വെച്ചാൽ ആയിക്കൊള്ളൂ . എന്റെ കുട്ടിയെ ഇങ്ങനെ കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ ."
നാളെ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാം എന്നുറപ്പിച്ചു അവർ പിരിഞ്ഞു , ഇതൊന്നുമറിയാതെ ഉഷയാവട്ടെ മുടി ഇഴകളിൽ വിരൽ ഓടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ താൻ എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് സ്വന്തം സ്വപ്നലോകത്തേക്കു മറഞ്ഞിരുന്നു .

~ശുഭം~